Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kasteel Terraube dans le Gers

Patrimoine classé
Patrimoine défensif
Demeure seigneuriale
Château fort gascon
Gers

Kasteel Terraube

    D42
    32700 Terraube
Château de Terraube
Château de Terraube 
Château de Terraube 
Château de Terraube 
Crédit photo : ww2censor - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1300
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
1272
Eerste bouw
1308
Koninklijke vergunning
XVe siècle
Herschikking van de kroning
1683
Titel van markies
1690
Bouw van gemeenten
1768-1773
Grote uitbreidingen
1790
Revolutionaire verkoop
1816
Familieterugkeer
26 février 1988
Historische Monument Bescherming
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Voor- en daken van het kasteel; het trappenhuis met zijn smeedijzeren oprijplaat; de fontein in de tuinen, onder het terras (box AV 101, 109): classificatie bij decreet van 26 februari 1988; Eetkamer op de begane grond; gevels en daken van de gemeenten (cad. AV 101, 109): inschrijving bij beschikking van 26 februari 1988

Kerncijfers

Famille de Galard - Historische eigenaren Stichters en houders van het kasteel sinds 1272.
Philippe le Bel - Koning van Frankrijk De wallen zijn goedgekeurd in 1308.
Jean-Louis de Galard - 1e markies van Terraube Getiteld in 1683, voorouder van de huidige eigenaren.
Jean-Marie Depis - Revolutionaire koper Acchaeta het kasteel als nationaal goed in 1790.
Guillaume Gras - Meester Mason Gerichte uitbreidingen vanaf 1768.
Marquis de Terraube (actuel) - Hedendaagse eigenaar Directe afstammeling van Galard.

Oorsprong en geschiedenis

Het Terraube kasteel, gebouwd rond 1272 voor de familie Galard, belichaamt het model van de "gascon kastelen." Deze laag-verstevigde seigneuriale constructies werden gebouwd op de dikte van hun muren en de hermetische eigenschappen van de onderste verdiepingen om hun verdediging te garanderen. De primitieve, rechthoekige en geflankeerde kern van twee vierkante torens weerspiegelt deze sobere architectuur, zonder machicoulis of hardhouten behuizingen. De onderste verdiepingen, aanvankelijk gesloten, werden later geopend, toen het kasteel zijn verdedigingsroeping verloor.

In 1308 gaf koning Filips de Bel toestemming aan de heer van Terraube om de stad opnieuw te "matchen" waarvan de resten nog gedeeltelijk zichtbaar zijn. In de kroning van het kasteel, dat in de 15e eeuw werd gereconstrueerd, zijn niche's en boogschutters opgenomen. Dit herontwerp illustreert de geleidelijke aanpassing van het gebouw aan de militaire en residentiële behoeften van die tijd, met behoud van zijn oorspronkelijke gascon karakter.

In de 16e en 17e eeuw onderging het kasteel belangrijke transformaties. De commons, toegevoegd in 1690, completeren het ensemble, terwijl Jean-Louis de Galard de titel van markies de Terraube kreeg in 1683, wat de climax van de seigneuriale afkomst markeert. Tussen 1768 en 1773 breidden de meesters Guillaume Gras, Jacques Lapeyronie, Dominique Ducasse en Guillaume Aurio en Joseph Labarthe het huis uit en voegden twee klassieke vleugels toe. Dit werk bevatte elementen van hergebruik, zoals een schoorsteen en een deur uit de Ferrières kamer, grenzend aan Terraube.

De Franse Revolutie onderbrak tijdelijk het familiebezit: het kasteel, verkocht als nationaal eigendom in 1790 aan Jean-Marie Depis, keerde pas na langdurige onderhandelingen terug naar de Galarden tot 1816. Sindsdien is hij in direct nageslacht gebleven, nu van de markies de Terraube. In 1988 werd een historisch monument opgericht, het beschermt zijn gevels, zijn smeedijzeren trappenhuis en een fontein van tuinen, getuige van de architectonische evolutie.

Het kasteel van Terraube illustreert zo bijna acht eeuwen van de gasconische geschiedenis, waarbij middeleeuwse erfgoed, Renaissance aanpassingen en klassieke versieringen worden gemengd. Zijn oorspronkelijke plan, karakteristiek voor de "gascon kastelen" en de latere uitbreidingen maken het een opmerkelijk voorbeeld van een seigneuriële verblijfplaats die de politieke en sociale omwentelingen overleefde.

Externe links